Machado: no hi ha camí
Darrerament em ve al cap sovint aquest poema de Machado:
Caminante, son tus huellas
el camino, y nada más;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante, no hay camino,
sino estelas en la mar.
I penso: quanta saviesa... d'on la va treure aquest home? Com es pot dir tant amb tan poques paraules i que el que es digui sigui tan important per la vida, per a qualsevol persona?

Penso també en aquests versos:
Ni vale nada el fruto
cogido sin sazón ...
Ni aunque te elogie un bruto
ha de tener razón.
o aquests altres:
En preguntar lo que sabes
el tiempo no has de perder ...
Y a preguntas sin respuesta
¿quién te podrá responder?
i en aquests:
Cuatro cosas tiene el hombre
que no sirven en la mar:
ancla, gobernalle y remos,
y miedo de naufragar.
Proverbios y cantares. Senzillesa, perfecció i sentiment... imprescindible!
